Wijnmijmeringen (1) - Makkelijke en moeilijke wijnen

Mijn kelder is behoorlijk gevuld met echt goeie wijnen, en daarmee prijs ik me als liefhebber uiteraard gelukkig. Het duurt immers wel de nodige jaren voordat je kelder niet alleen evenwichtig is samengesteld, maar ook nog eens van alles wat je lekker vindt wijnen bevat die op dat moment drinkbaar zijn.

Toch betrap ik me de laatste tijd op een verandering in mijn drinkgedrag. Na een drukke dag werken heb je namelijk lang niet altijd de puf om zo’n wijn met pretentie open te trekken en er eens echt voor te gaan zitten. Je wilt dan eigenlijk gewoon een lekker glas: wel genieten dus, maar zonder dat je er bij na hoeft te denken. “Ik hoef er toch niks van te vinden, hè?” is de treffende manier waarop mijn wederhelft dat dan formuleert wanneer ze in zo’n zelfde mood is. Je hebt dus naast hele goeie en gewoon goeie wijn ook een onderscheid in makkelijke en moeilijke wijn. Dat laatste onderscheid zit in het beroep dat ze doen op de – althans bij mij - altijd latent op scherp staande neiging van je proefpalet om in actie te komen. Een makkelijke wijn ‘zegt’ dan geruststellend: “Hé maatje, relax. Je hoeft alleen maar van me te genieten.” Precies waar je na zo’n drukke dag naar op zoek ben.

Wat valt daar voor mij onder dan? Rode en witte St. Joseph, spul dat wij meenemen van de Marché aux Vins in Ampuis die we bijna jaarlijks bezoeken. Droge instaprieslings van goeie boeren als Dönhoff gaan bij ons ook gemakkelijk open, evenals de zeer betaalbare Estate-serie van Errazuriz, een Chileens domein dat ik een volg omdat eigenaar Eduardo Chadwick een ‘klasgenoot’ van me was op de Masters of Wine in London. Allemaal wijnen valt me nu op die goeie wijnmakers kennen: die mensen weten dus blijkbaar niet alleen hoe je een topterroir aan het zingen krijgt; ze laten ook hun eenvoudiger wijnen zodanige deuntjes doen dat ze aangenaam makkelijk luisterwerk voor je palet worden.

Zou dat nou makkelijk of moeilijk zijn?