Eerste indrukken Bordeaux 2008

In vervlogen tijden heette deze jaarlijkse gebeurtenis de 'en primeur proeverijen'. Trouwe importeurs werden in staat gesteld om op een vroeg moment en tegen voordelige prijzen hun Bordeaux-wijnen  in te kopen. De opbrengsten van die zogenaamde première tranche verkopen gebruikten de châteaux-eigenaren om de kosten voor het opvoeden van de betreffende oogst te dekken. In die tijd konden ook consumenten tot wel een derde op de prijzen van hun Bordeaux verdienen, mits ze vroeg bestelden, en betaalden.

Tegenwoordig dient het circus ook een ander doel. Puntenbeoordelingen - en dan vooral die van de Amerikaanse wijnjournalist Robert Parker - spelen voor wijnen als de hoge Bordeaux een enorme rol in hun handelswaarde. En dus is het van groot belang om die handelswaarde zo snel mogelijk vastgesteld te krijgen. Doorgaans gaat het circus echt van start op het moment dat The Wine Advocate - Parkers wijntijdschrift - zijn bevindingen publiceert. In een markt met veel kopers en bij een oogst van topkwaliteit - zoals in 2005 - treden er dan vooral voor de allerhoogst beoordeelde wijnen al snel enorme prijsstijgingen op, en daar wil iedereen natuurlijk zijn graantje van meepikken.

Het prijsvoordeel voor de consument is er sindsdien niet groter op geworden, al is er nog steeds wel iets te halen. Een negatieve kant van deze praktijk kwam een aantal jaar geleden aan het licht, toen enige Britse inkopers van en primeur Bordeaux hun financiering niet in orde bleken te hebben en failliet gingen voordat consumenten hun wijn in de eigen kelders hadden. Aangezien deze wijnen niet voorzien waren van op de kopers herleidbare eigendomsrechten gingen ze in de boedel van de curator, en niet naar degenen die ervoor betaald hadden. Dat leverde veel negatieve publiciteit op, die ook ten nadele was van de bonafide importeurs. Die laatsten zullen ook tegenwoordig weten wat ze aan het doen zijn, maar een algemene aansporing tot voorzichtigheid in deze tijden van kredietcrisis lijkt niet overbodig: kies je aanbieders met zorg en wees je bewust van risico's wanneer wijnen niet als je persoonlijk eigendom gereserveerd staan.

In moeilijker tijden fungeert een dergelijke campagne uiteraard ook als een instrument om te peilen welke prijzen de vraagmarkt bereid is om neer te tellen voor de nieuwe oogst. Er zijn talloze plaatsen op internet waar je daarover informatie kunt vinden, maar een zeer handzaam algemeen overzicht levert BordOverview.com. Daar staan de puntenbeoordelingen van Robert Parker, Jancis Robinson, Michel Bettane & Thierry Dessauve, Wine Spectator, Decanter (hier al vele proefnotities), Revue du Vin de France, Perswijn en van de Zwitserse wijnexpert René Gabriel (hij houdt ook een blog hierover bij) overzichtelijk bij elkaar, met een prijsindicatie voor de meest courante wijnen. Momenteel is het aantal scores op BordOverview nog schaars, maar reken er op dat ze voor Bordeaux 2008 binnen een maand of twee allemaal beschikbaar zijn. Een interessante bron die niet op BordOverview wordt vermeld is de site van Berry Brothers, met op hun blog een eerste overzicht van indrukken.

Hoe kun je als consument dit soort beoordelingen nu lezen? Laten we in het algemeen zeggen dat wanneer iedereen dolenthousiast is, de kans op een slechte oogst wel erg klein is. Verder zullen de wijnen die in een bepaald jaar bijzonder geslaagd zijn gemakkelijk boven komen drijven. 

Aan de andere kant gaat het hier wel om heel premature indrukken. De wijnen uit 2008 zijn nog maar net door de malolactische gisting heen, en worden daar soms versneld doorheen 'getrokken' om een beetje proefbaar te zijn voor de hordes importeurs en journalisten die hun hotels al gereserveerd hebben. Maar ze hebben nog anderhalf jaar fustrijping voor de boeg voordat ze als volledig opgevoede wijn gebotteld gaan worden.

Beschouw deze zee van vermeende zekerheden dus met enige marge. Engelse wijnschrijvers van de oude stempel beweerden vroeger dat een beetje Bordeaux pas na een jaar of zes op fles echt beoordeeld kon worden. Tegenwoordig worden de wijnen wat anders gemaakt, waardoor ze ook wat gemakkelijker zeer jong te beoordelen zijn. En verder zaten die oude Engelsen vaak zelf in de wijnhandel, en was het zakelijk risico bij afkraken zo'n zes jaar na de oogst wel zo'n beetje afgedekt. De waarheid zal dan wel ergens in het midden liggen.